![Superman [DC]](https://assets.lastdodo.com/assets/catalog/assets/2026/3/11/5/1/0/51005b3a-1d4a-11f1-9f69-49b24f93a16c.jpg)
Jerry Siegel en Joe Shuster ontmoetten elkaar in 1932 op de Glenville High School in Cleveland en raakten bevriend door hun gedeelde bewondering voor fictie. Siegel ambieerde een carrière als schrijver en Shuster als illustrator. Siegel schreef amateuristische sciencefictionverhalen, die hij in eigen beheer publiceerde als een tijdschrift genaamd Science Fiction: The Advance Guard of Future Civilization. Zijn vriend Shuster verzorgde vaak de illustraties voor zijn werk. In januari 1933 publiceerde Siegel een kort verhaal in zijn tijdschrift getiteld "The Reign of the Superman". (De naam Superman vertoont veel overeenkomst met de uit de Nazi-mythologie bekende term Übermensch). Het titelpersonage is een dakloze man genaamd Bill Dunn, die door een kwaadaardige wetenschapper wordt misleid om een experimenteel medicijn in te nemen. Het medicijn geeft Dunn de krachten van gedachtenlezen en helderziendheid. Hij gebruikt deze krachten op een kwaadaardige manier voor winst en vermaak, maar dan werkt het medicijn uit en is hij weer een machteloze zwerver. Shuster verzorgde de illustraties, waarop Dunn als een kale man werd afgebeeld.
Siegel en Shuster stapten over op het maken van stripverhalen, met een focus op avontuur en komedie. Ze wilden hun stripverhalen graag voor kranten maken en legden hun ideeën daarom voor aan verschillende krantenredacteuren. De redacteuren waren echter niet onder de indruk en vertelden hen dat als ze een succesvolle strip wilden maken, het iets sensationeler moest zijn dan alles wat er al op de markt was. Dit bracht Siegel ertoe Superman opnieuw als stripfiguur te gebruiken. Siegel paste Supermans krachten aan om hem nog sensationeler te maken. Net als Bill Dunn krijgt het tweede prototype van Superman tegen zijn wil krachten van een gewetenloze wetenschapper, maar in plaats van paranormale vermogens verwerft hij bovenmenselijke kracht en een kogelvrije huid. Bovendien was deze nieuwe Superman een misdaad bestrijdende held in plaats van een schurk, omdat Siegel had opgemerkt dat stripverhalen met heldhaftige hoofdpersonen doorgaans succesvoller waren. In latere jaren herinnerde Siegel zich eens dat deze Superman in sommige plaatjes een "vleermuisachtige" cape droeg, maar hij en Shuster waren het er doorgaans over eens dat er nog geen kostuum was, en dat is ook niet te zien in de bewaard gebleven tekeningen.
Siegel en Shuster lieten dit tweede concept van Superman zien aan Consolidated Book Publishers, gevestigd in Chicago. In mei 1933 had Consolidated een stripboek uitgegeven met de titel Detective Dan: Secret Operative 48. Het bevatte uitsluitend originele verhalen in tegenstelling tot herdrukken van krantenstrips, wat destijds een noviteit was. Siegel en Shuster maakten een stripboek in een vergelijkbare vorm, genaamd The Superman. Een delegatie van Consolidated bezocht Cleveland en Siegel en Shuster grepen de gelegenheid aan om hun werk te presenteren. Hoewel Consolidated interesse toonde, trokken ze zich later terug uit de stripwereld, omdat de verkoop van Detective Dan tegenviel.
Siegel geloofde dat uitgevers hen bleven afwijzen omdat hij en Shuster jong en onbekend waren, dus zocht hij een gevestigde tekenaar om Shuster te vervangen. Toen Siegel Shuster vertelde wat hij van plan was, reageerde Shuster door hun afgewezen Superman-strip te verbranden, waarbij hij alleen de omslag spaarde. Ze bleven samenwerken aan andere projecten, maar voorlopig was Shuster klaar met Superman.
Siegel en Shuster verzoenden zich en hervatten de gezamenlijke ontwikkeling van Superman. Het personage werd een buitenaards wezen van de planeet Krypton. Shuster ontwierp het nu bekende kostuum: een maillot met een "S" op de borst, een korte broek en een cape. Ze maakten van Clark Kent een journalist die zich voordoet als timide, en bedachten zijn collega Lois Lane, die zich aangetrokken voelt tot de stoere en machtige Superman, maar niet beseft dat hij en Kent dezelfde persoon zijn. (Een concepttekening uit circa 1934-1935 toont Superman met sandalen met veters, gebaseerd op de klassieke Griekse helden).
In juni 1935 vonden Siegel en Shuster eindelijk werk bij National Allied Publications, een uitgeverij van stripbladen in New York, eigendom van Malcolm Wheeler-Nicholson, die twee van hun strips publiceerde in New Fun Comics #6 (1935): "Henri Duval" en "Doctor Occult". Siegel en Shuster lieten hem ook Superman zien en vroegen hem om Superman namens hen aan de kranten te verkopen. In oktober bood Wheeler-Nicholson aan om Superman in een van zijn eigen tijdschriften te publiceren. Siegel en Shuster weigerden zijn aanbod omdat Wheeler-Nicholson had laten zien een onverantwoordelijke zakenman te zijn. Hij had traag gereageerd op hun brieven en hen niet betaald voor hun werk in New Fun Comics #6. Ze kozen ervoor om Superman zelf aan krantensyndicaten te blijven verkopen.
Will Eisner, de tekenaar van The Spirit (Overigens wel een misdaadbestrijder, maar geen superheld, al kan zijn vuist toch wel hard aankomen) kreeg in 1938 een brief van Jerry Siegel en Joe Schuster met daarin het ontwerp van een strip genaamd ‘Spy’ en nog één ‘Superman’. Eisner schreef terug dat ze nog niet klaar waren voor New York. Hun stijl was nog niet professioneel genoeg voor deze competieve markt.
Begin december 1937 bezocht Siegel Liebowitz in New York, en Liebowitz vroeg Siegel om een aantal strips te maken voor een aankomend stripanthologie-magazine genaamd Action Comics. Siegel stelde een aantal nieuwe verhalen voor, maar geen Superman. Siegel en Shuster waren op dat moment in onderhandeling met het McClure Newspaper Syndicate over een deal voor Superman. Begin januari 1938 had Siegel een telefoongesprek met Liebowitz en een medewerker van McClure, Max Gaines. Gaines vertelde Siegel dat McClure Superman had afgewezen en vroeg of hij hun Superman-strips naar Liebowitz kon doorsturen, zodat Liebowitz ze kon overwegen voor Action Comics. Siegel stemde toe. Liebowitz en zijn collega's waren onder de indruk van de strips en vroegen Siegel en Shuster om de strips uit te werken tot 13 pagina's voor Action Comics. Omdat ze de afwijzingen beu waren, accepteerden Siegel en Shuster het aanbod. Nu zouden ze tenminste Superman gepubliceerd zien worden. Siegel en Shuster dienden hun werk eind februari in en kregen US$130 (gelijk aan $3.000 tegenwoordig) betaald voor hun werk ($10 per pagina). Begin maart tekenden ze op verzoek van Liebowitz een contract waarin ze het auteursrecht van Superman afstonden aan Detective Comics, Inc. Dit was een gebruikelijke praktijk in de branche, en Siegel en Shuster hadden ook de auteursrechten van hun eerdere werken afgestaan.
De door het duo herziene versie van Superman verscheen in het eerste nummer van Action Comics, dat op 18 april 1938 werd gepubliceerd. Het nummer was een enorm succes dankzij het verhaal van Superman.
Slechts een fractie van winst met Superman, die inmiddels was overgenomen door DC en was opgelopen tot miljoenen dollars, ging naar de makers.
In 1946 klaagden Siegel en Shuster DC Comics aan voor meer geld, waarna ze werden ontslagen. Dit leidde tot een nieuwe juridische strijd, en twee jaar later accepteerden ze $200.000 en tekenden ze een overeenkomst waarin ze afstand deden van alle verdere aanspraken op Superman. DC Comics verwijderde hun namen al snel van de strips.
Ondanks de magere jaren wisten de mede-bedenkers van Superman het hoofd boven water te houden, hoewel het moeilijk was om werk te vinden. Met de aanstaande release van de "Superman"-film in 1978, en met de steun van enkele van de grootste namen in de stripindustrie, werd DC Comics overgehaald om de makers levenslange pensioenen, ziektekostenverzekering en erkenning als bedenkers te geven.
Velen in de stripindustrie vonden dit echter niet genoeg, gezien het feit dat Superman een icoon was geworden en DC Comics miljarden dollars had opgeleverd. De Man van Staal was uitgegroeid tot een van de meest herkenbare striphelden ter wereld dankzij strips, speelgoed, kleding, andere merchandise, tekenfilms, radio, televisie, films, videogames en zelfs het Broadway-toneel. Het geld stroomde binnen. Door de jaren heen is er juridisch getouwtrek geweest over de rechten op het personage Superman, evenals over de juiste vergoeding voor de mede-bedenkers. Er zijn nog steeds juridische procedures gaande, waarbij sommige beslissingen nog moeten worden genomen.
Het succes van Superman is waarschijnlijk te verklaren omdat er toen bij het Amerikaanse bevolking een gevoel van frustratie en wantrouwen in de overheid heerste. Het was de tijd van oppermachtige misdaadbendes als die van Al Capone, van een corrupte, of incompetente politiemacht. Een ’superheld’ sloeg uiteraard ook aan bij pubers die zich vaak machteloos en onbegrepen voelen. Het lijkt wel of dit Superman-gevoel zich in veel Amerikaanse hoofden geworteld heeft en dat zij zich nu zo superieur voelen dat zij hun ‘cultuur’ aan de hele wereld willen opdringen.
Na Superman zou er nog een ongelofelijke reeks van deze Amerikaanse Superhelden volgen. Volwassen mannen (en later ook vrouwen) in strak zittende kleurrijke pakken. Het zijn mensen die goddelijke krachten krijgen door onzinnige wetenschap of pure willekeur, die zichzelf een belachelijke bijnaam geven en die vechten tegen allerlei magische, sciencefiction- en buitenaardse wezens die zomaar uit het niets verschijnen. De oplossing is er altijd een met veel geweld.
Als we het toch over absurde wetenschap hebben achter superhelden (waarom schiet Spider-Man geen webben uit zijn kont?). Van de volstrekt ongeloofwaardige dingen die superhelden strips in hun zeven decennia lange bestaan hebben voortgebracht hebben we alles gezien: van een kwaadaardige gigantische zeester, nazi-dinosaurussen, antimaterie monsters tot vele gestoorde figuren die alles willen beheersen.
Bij nader inzien zijn Batman of Superman eigenlijk twee ronduit belachelijke figuren. Natuurlijk kan er een wetenschappelijke verklaring zijn voor Supermans kracht en vliegvermogen, vanwege de zwaartekracht van de aarde in vergelijking met de planeet Krypton. Maar is er ook nog de alom bekende vraag: "Waarom zien mensen niet dat hij Superman is als hij alleen maar een bril draagt?" En dan Batman, die in feite gewoon nog een bang jongetje is die nooit volwassen is geworden en met zijn speelgoed op de wereld inslaat. Geen wonder dat een van zijn weinige vrienden een tienerjongen is. Waarom heeft niemand nog nooit de geldstromen gevolgd om te achterhalen waar de uitgaven van Wayne Enterprises en Co. naartoe gaan?
![Superman [DC] catalogue de bandes dessinées](https://assets.lastdodo.com/image/ld_thumb3_webp/plain/assets/catalog/assets/3/4/f/9/pdf_4f903430-97c9-012c-e921-0050569428b1.jpg)
