Plastic Man (Patrick "Eel" O'Brian) is een superheld uit Amerikaanse stripboeken, die voor het eerst verscheen in Police Comics #1, augustus 1941, uitgegeven door Quality Comics en later overgenomen in 1956 door DC Comics. Plastic Man, bedacht door cartoonist Jack Cole, was een van de eerste superhelden die humor verwerkte in mainstream actieverhalen (Iets waar het de meeste superhelden aan ontbreekt, behalve The Spirit).
Hij was een van de meest iconische personages van Quality Comics tijdens de Gouden Eeuw van de stripboeken. Zijn avonturen stonden bekend om hun eigenzinnige, onconventionele structuur en surrealistische humor. Jack Cole experimenteerde veel met de grafische vormgeving en het verhaal en kreeg in 1943 een eigen serie. Cole tekende zijn cultstrip nog vele jaren, totdat hij het werk rond 1950 overdroeg aan andere tekenaars. De strip verscheen nog zes jaar, wederom onder Coles naam.
DC Comics verwierf het personage, samen met andere, nadat Quality Comics in 1956 de deuren sloot.
Hoewel het personage nooit een groot commercieel succes is geweest, is Plastic Man een favoriet personage van veel moderne striptekenaars, waaronder schrijver Grant Morrison, die hem opnam in hun heropleving van de Justice League in de jaren 90; Art Spiegelman, die een profiel van Cole schreef voor The New Yorker; schilder Alex Ross, die hem regelmatig heeft afgebeeld op covers en in verhalen over de Justice League; schrijver-tekenaar Kyle Baker, die een bekroonde Plastic Man-serie schreef en illustreerde; en Frank Miller, die hem opnam in de Justice League in de strips All Star Batman & Robin, the Boy Wonder en The Dark Knight Strikes Again.
Het personage heeft verschillende soloreeksen gehad en heeft bij DC Comics interactie gehad met andere personages, zoals Batman en vele anderen in het reguliere DC Universe als lid van de Justice League.
Biografie van het fictief personage Plastic Man
Originele versie door Jack Cole
Plastic Man was een boef genaamd Patrick "Eel" O'Brian. Hij was op tienjarige leeftijd wees geworden, werd gedwongen op straat te leven en raakte verstrikt in de criminaliteit. Als volwassene werd hij lid van een inbrekersbende, gespecialiseerd in het kraken van kluizen. Tijdens een nachtelijke overval op de Crawford Chemical Works werden hij en zijn drie bendeleden betrapt door een nachtwaker. Tijdens de vlucht van de bende werd Eel in zijn schouder geschoten en overgoten met een grote hoeveelheid van een onbekende chemische vloeistof. Hij wist de straat op te komen, maar ontdekte dat zijn bende hem zonder mededogen in de steek had gelaten.
Te voet vluchtend en steeds meer gedesoriënteerd door de schotwond en de blootstelling aan de chemische stof, raakte Eel uiteindelijk bewusteloos aan de voet van een berg in de buurt van de stad. Hij ontwaakte in een bed, waar hij werd verzorgd door een monnik die hem die ochtend bewusteloos had gevonden. Deze monnik, die in Patrick O'Brian een groot potentieel voor het goede zag, stuurde de politieagenten weg die Eel naar het klooster waren gevolgd. Deze daad van geloof en vriendelijkheid, in combinatie met het besef dat zijn bende hem zonder aarzeling had laten arresteren, wakkerde Eel’s al lang bestaande onvrede over zijn criminele leven en zijn verlangen naar beterschap aan.
Tijdens zijn herstelperiode in het klooster ontdekte hij dat de chemische stof in zijn bloedbaan terecht was gekomen en een radicale fysieke verandering had veroorzaakt. Zijn lichaam had nu alle eigenschappen van rubber, waardoor hij zich kon uitrekken, veren en in elke gewenste vorm kon buigen. Hij besloot onmiddellijk zijn nieuwe vaardigheden in te zetten voor de handhaving van de wet en orde. Hij trok een rood, zwart en geel (later rood en geel) rubberen kostuum aan en ging op criminelen jagen als Plastic Man. Hij verborg zijn ware identiteit met een witte bril en door zijn gezicht te veranderen. Als O'Brian behield hij zijn carrière en connecties met de onderwereld om informatie over criminele activiteiten te verzamelen.
Plastic Man kreeg al snel de komische sidekick Woozy Winks, die oorspronkelijk betoverd was zodat de natuur hem zou beschermen tegen gevaar. Deze kracht werd uiteindelijk van het personage verwijderd en Woozy werd simpelweg een stuntelige maar loyale vriend van Plastic Man.
Phil Foglio-versie
Na de ‘Crisis on Infinite Earths’ van 1985 introduceerde Phil Foglio in een vierdelige miniserie over Plastic Man (1988-1989) een nieuwe versie van het ontstaan van Plastic Man: Eel O'Brian. Nadat hij was neergeschoten en blootgesteld aan een onbekende chemische stof, werd hij door zijn criminele bende in de steek gelaten. Terwijl zijn nieuwe krachten zich ontwikkelden, joeg hij anderen de stuipen op het lijf en kreeg hij de politie en de Nationale Garde achter zich aan, die hem zagen als een gevaarlijk monster. Aanvankelijk was Eel zich niet bewust van de veranderingen aan zijn lichaam, maar nadat hij zich realiseerde dat hij het monster was, gebruikte hij zijn nieuwe vaardigheden om aan zijn achtervolgers te ontsnappen. Eel raakte al snel zo wanhopig door zijn nieuwe toestand dat hij een zelfmoordpoging deed door van een brug te springen (Maar door zijn elastische veerkracht…) Hij werd op tijd gestopt door Woozy Winks, een voormalige psychiatrische patiënt die uit een instelling was gezet vanwege een gebrek aan financiering (of, zoals Woozy het noemde, "iets wat Reaganomics heet"), en die niets liever wilde dan terugkeren naar de warme veiligheid van een dwangbuis en een gewatteerde cel. Eel en Woozy besloten samen te werken en Eel’s nieuwe krachten te gebruiken om fortuin te maken (Eel wilde snel rijk worden, Woozy wilde gewoon zijn "oude kamer" terug), maar konden niet beslissen of er meer geld te verdienen viel met misdaad of misdaadbestrijding, en besloten een muntje op te gooien om te kiezen voor het dienen van de wet (hoewel Woozy daar al vroeg zijn twijfels over had). Eel kreeg uiteindelijk de naam "Plastic Man" nadat een verslaggever zijn eerste keuze, "Elastic Man", verkeerd had geïnterpreteerd. Eel en Woozy richtten een detectivebureau op in New York City en beleefden samen diverse avonturen.
Plastic Man kan zijn lichaam zeer ver uitrekken en zich omvormen tot vrijwel elke uiteindelijke vorm. Hij kan zo dun worden dat hij onder de kieren van een deur kan glijden, met zijn vinger een slot openen, zich voordoen als doorsnee voorwerpen en zich vermommen door zijn gezicht te vervormen. Zijn enige beperking is kleur. Hij kan zijn huidkleur niet veranderen, alleen met een zeer intense concentratie, wat hem bij het vermommen soms hindert.
In tegenstelling tot andere superhelden, heeft Plastic Man's lichaam geen vaste vorm. Zijn menselijke gedaante is slechts een van zijn vele vormen. Hij bloedt niet als hij wordt beschadigd. Omdat zijn hersenen ook van rubber zijn, is hij immuun voor telepathische aanvallen.
