Aanvankelijk werd EC opgericht als Educational Comics door Maxwell Gaines en specialiseerde het zich in educatieve en op kinderen gerichte verhalen. Nadat Max Gaines in 1947 omkwam bij een bootongeluk, nam zijn zoon William Gaines het bedrijf over en herbenoemde het als Entertaining Comics. Hij drukte meer volwassen verhalen, waarbij hij zich verdiepte in horror, oorlog, fantasy, sciencefiction, avontuur en andere genres. De bekendste serie was de Tales from the Crypt-serie. Deze verhalen stonden bekend om hun hoge kwaliteit en schokkende eindes, maar waren ook uniek in hun sociaal bewuste, progressieve thema's (waaronder raciale gelijkheid, anti-oorlog, nucleaire ontwapening en milieuactivisme) die vooruitliepen op de burgerrechten-beweging en de opkomst van de tegencultuur van de jaren 1960. In 1954-55 zorgde censuur ervoor dat het bedrijf stopte in 1956 met het uitgeven van al zijn comics reeksen, behalve het humoristische tijdschrift Mad, wat leidde tot het grootste en meest blijvende succes van het bedrijf.
De redacteuren waren Al Feldstein (1925-2014) en Harvey Kurtzman (1924-1993), die ook covers tekende en eigen verhalen. Zij hadden een team van zeer getallenteerde freelance artistiesten om zich heen verzamelt, zoals Johnny Craig (1926-2001), Reed Crandall (1917-1982), Jack Davis (1924-2016), Will Elder (1921-2008), George Evans (1920-2001), Frank Frazetta (1928-2010), Graham Ingels (1915-1991), Jack Kamen (1920-2008), Bernard Krigstein (1919-1990), Joe Orlando (1927-1998), John Severin 1921-2012), Al Williamson (1931-2010, Basil Wolverton (1909-1978), en Wally Wood (1927-1981.
EC slaagde dankzij een frisse aanpak en was een pionier in het vormen van relaties met zijn lezers via zijn brieven aan de redactie en een fan-club, de National EC Fan-Addict Club. EC Comics promootte zijn stal van illustratoren, waarbij zij ook hun werk mochten signeren en hen aanmoedigden om onderscheidende stijlen te ontwikkelen. Het bedrijf publiceerde biografieën van één pagina van hun in stripartiesten. Dit stond in schril contrast met de gangbare praktijk in de industrie, waarin credits vaak ontbraken.
EC publiceerde afzonderlijke reeksen onder zijn Entertaining Comics-paraplu. De meest beruchte waren de horror titels; Tales from the Crypt, The Vault of Horror en The Haunt of Fear. Deze titels baadden in een grimmig ironische sfeer. De oorlogsstrips van het bedrijf; Frontline Combat en Two-Fisted Tales, bevatten vaak vermoeide, on-heroïsche helden die niet in de pas liepen met het chauvinisme van die tijd. Shock SuspenStories pakte gewichtige politieke en sociale kwesties aan, zoals racisme, seks, drugsgebruik en de Amerikaanse manier van leven. EC beweerde altijd "het meest trots te zijn op onze sciencefiction-titels", waarbij Weird Science en Weird Fantasy verhalen publiceerden die anders waren dan de Space Opera’s bij andere uitgeverijen. Crime SuspenStories had veel overeenkomsten met Film Noir van die tijd.
Voor jongeren in de naoorlogse jaren, toen de mainstream-cultuur de burgerlijke waarden van het leven in de voorsteden verheerlijkte als het moderne Amerikaanse ideaal – een manier van leven dat de Koude Oorlog de moeite waard maakte om voor te vechten. Dit was wel iets anders in de pagina’s van EC-strips, met een gigantische buitenaardse kakkerlak die aardbewoners at, of een honkbalspel dat met menselijke lichaamsdelen werd gespeeld, niets was zo subversief als het idee dat een afslag van de Long Island Expressway uitmondde in de hel.
Superieure illustraties van verhalen met verrassende eindes werden EC's handelsmerk. Gaines bleef over het algemeen laat op en las grote hoeveelheden materiaal terwijl hij op zoek was naar "springplanken" voor verhaalconcepten. De volgende dag presenteerde hij de uitgangspunten aan Feldstein en vroeg of hij dacht dat hij ert een verhaal uit kon ontwikkelen. Op het hoogtepunt van EC redigeerde Feldstein zeven titels terwijl Kurtzman er drie behandelde. De artiesten kregen verhalen toegewezen die specifiek waren voor hun stijl; Davis en Ingels tekenden bijvoorbeeld vaak gruwelijke verhalen met bovennatuurlijke thema's, terwijl Kamen en Evans braver materiaal maakten.
Het verhaal van de opkomst en ondergang van EC, de paniek rond comic books in de jaren 40 en 50 bij ouders en leraren, nauw verbonden met de publicatie van ‘Seduction of the Innocent’ en de rampzalige getuigenis van EC-uitgever William Gaines voor de Senaat. Zij behoort tot de best gedocumenteerde censuur-geschiedenis in het stripmedium.
Seduction of the Innocent is een boek van de in Duitsland geboren Amerikaanse psychiater Fredric Wertham, gepubliceerd in 1954, dat waarschuwde dat stripboeken een schadelijke vorm van populaire cultuur waren en een ernstige oorzaak van jeugdcriminaliteit. Het boek werd destijds serieus genomen in de Verenigde Staten en was een bestseller die Amerikaanse ouders alarmeerde en hen aanzette tot een campagne voor censuur. Tegelijkertijd werd er een Amerikaans congresonderzoek gestart naar de comic book industrie. Hierdoor werd de Comics Code Authority opgericht door uitgevers van comic books om hun titels zelf te censureren. In de decennia sinds de publicatie van het boek is Werthams onderzoek fel bekritiseerd door geleerden.
Met name de misdaad-/horrortitels van EC Comics werden geviseerd. Het ontbrak het niet aan gruwelijke afbeeldingen; Wertham reproduceerde deze uitgebreid. Veel van zijn andere gissingen, met name over verborgen seksuele thema's (bijvoorbeeld afbeeldingen verborgen seksualiteit in tekeningen van Batman en Robin, als zouden zij homoseksuele partners zijn, werden binnen de stripindustrie met hoon ontvangen. Werthams bewering dat Wonder Woman een onderliggende Bondage-sfeer had. Wertham beweerde echter ook dat Wonder Woman's kracht en onafhankelijkheid haar lesbisch maakten. In die tijd werd homoseksualiteit nog steeds gezien als een psychische stoornis. Wertham beweerde ook dat Superman zowel on-Amerikaans als fascistisch was.
Maar het positieve van de EC comics was dat het een inspiratiebron was voor een hele nieuwe generatie schrijvers en artiesten. Stephen King was een enorme fan. Maar interessanter voor ons was een nieuwe generatie striptekenaars die direct invloed uitoefenden op de opkomst van de Underground Comix-beweging. Richard Corben was bijvoorbeeld een artiest die erdoor gevormd werd en die in zijn eigen werk zelfs een soort parodie op de strips maakte.
