Liliane Schorils werkte als verkoopsdirectrice in winkelketen L'innovation, waar zij haar toekomstige man leerde kennen, Fred Funcken, die er chef décorateur was. In 1952 stimuleerde zij hem om nogmaals zijn beroep als striptekenaar op te nemen en zich aan te bieden bij World Press. Daar werd hij door Jean-Michel Charlier onmiddellijk ingezet voor de reeks De verhalen van Oom Wim, een educatief-historische reeks om het stripverhaal wat respectabeler te maken. Fred Funcken was een van de vele tekenaars, maar wel een van de meest gevraagde.
Freds talent viel Hergé op, waardoor hij een contract kreeg bij de concurrent van Robbedoes: Kuifje. Daar werd hij tekenaar van de reeks Histoires authentiques, op scenario van Yves Duval. Hij tekende voor het blad voorts diverse coverillustraties met historische taferelen.
In 1953 begon Fred Funcken aan de reeks De avonturen van de Witte Ruiter voor uitgeverij Le Lombard, aanvankelijk een scenario van bedenker Raymond Macherot. De middeleeuwse avonturen van de Witte Ridder hun lot veranderen. Fred, die met griep aan bed gekluisterd was, kon geen enkele pagina inkt afmaken en hoewel zij nog nooit eerder had getekend, ging Liliane aan de slag met uitstekende resultaten.
Liliane werkte aanvankelijk nog voor concurrent Dupuis, waar ze verhalen schreef voor De verhalen van Oom Wim en voor het tijdschrift Bonnes Soirées. Kuifje-uitgever Raymond Leblanc vond het niet passen dat de twee voor concurrerende bladen werkten en zo kwam ook Liliane bij Kuifje terecht. Ze besloten toen voortaan samen te werken en werden zo het eerste echte auteurskoppel van Frans-Belgische strips. Fred was de tekenaar, Liliane deed het inkten, het letteren en het inkleuren. Ze was ook betrokken bij het tekenwerk van haar man en samen werkten ze de scenario's en bladschikking uit en zocht ze documentatie.
Samen zouden ze later onder meer nog de reeksen Lieutenant Burton, Harald de Viking, Jack Diamond, De avonturen van een dappere musketier en Doc Silver maken. Ook maakte ze een serie over de geschiedenis van legeruniformen en wapens onder de titel L'Encyclopédie des Uniformes et de Armes de Tous les Temps (17 albums, 1965-1982), het napoleontisch epos Napoléon en stripversies van verhalen als De graaf van Monte-Cristo en De drie musketiers. Samen met Yves Duval maakten ze La Plus Grande Histoire du Monde en La Famille des Saint-Preux. Eind jaren 80 hernamen ze hun reeks De Witte Ruiter op scenario's van Didier Convard.
Paul Cuvelier, die bevriend was met de Funckens, kwam op een avond langs, in paniek, omdat hij de volgende dag de eerste pagina’s voor het verhaal ‘Zilveren Vlam’ moest inleveren. Fred en Liliane hielpen hem op weg.
Voor De Valstrik uit de reeks Blake en Mortimer tekenden ze de decors en enkele personages en ze vulden lege plekken in het tijdschrift Tintin, die bijvoorbeeld opdoken als een collega ziek viel.
Fred Funcken overleed in 2013 in Brussel op 91-jarige leeftijd. Liliane overleefde hem twee jaar en overleed in 2015 op 88-jarige leeftijd.
Zij hebben een dochter Claudine.
