Frédéric Leutelier, beter bekend als Zanzim, werd in januari 1972 geboren in Laval. Zanzim was de oudste zoon van een ambachtsman en een moeder die elektronicatechnicus was. Hij groeide op in Saint-Georges le Flèchard in Mayenne, waar niet veel meer te doen was dan strips lezen... en tekenen.
Zanzim studeerde in Rennes, waar hij in 1996 een diploma in plastische expressie behaalde, en vervolgens in Angers, waar hij houder werd van het diploma in plastische kunsten in communicatie van de faculteit Schone Kunsten. Wat betreft zijn invloeden verwijst hij naar Quino, de auteur van Mafalda, en ook naar Sempé; Hij houdt ook van tekenfilms als The Pink Panther, Mister Magoo en Les Fous du volant en bewondert Les Pauvres Aventures de Jérémie de Riad Sattouf. Momenteel woont hij in Rennes en werkt hij bij Atelier Pepe Martini met vijf andere stripauteurs.
Zijn eerste album verscheen in 2002, het eerste deel van de tweeluik Les Yeux verts, gebaseerd op een script van Hubert. Monsieur de Rougemont wordt tijdens de Franse Revolutie vanuit Engeland door de kardinaal naar Frankrijk gestuurd om een pater terug te brengen die in het bezit is van twee mysterieuze ‘groene ogen’. Met deze ogen kan men de verborgen magische wereld zien. Het verhaal is verbazingwekkend en ondertussen moet Rougemont zijn moeder van de guillotine zien te redden. De albums zijn gemaakt in een eenvoudige, verfijnde grafische stijl, met geheel geschilderde plaatjes die de sfeer versterken.
Zanzim en Hubert werkten weer samen aan La Sirène des pompiers (2006).
Parijs, eind 19e eeuw. De schilder Gustave Gélinet, een schilder die "minder verbeelding heeft dan een driepotig krukje”, aldus Fulmel, de zelfverklaarde kunstcriticus en beoordelaar van elegantie. Als Fulmel tot zijn verbazing het nieuwste werk van Gélinet ontdekt in de Salon, een beeldschone zeemeermin, vermoedde hij dat het om bedrog gaat. Hij ging op onderzoek uit en ontdekte dat Gélinet zich in werkelijkheid niets had ingebeeld: in zijn atelier huisvest hij een echte zeemeermin, een Bretonse zeemeermin die te slecht zong en er ook nooit plezier in had gehad om zeelui te laten verdrinken. Zij zwemt de Seine op en wordt op een nacht gevonden door de schilder Gélinet…
Zanzim werkte ook samen met Fred Duval aan een bewerking in drie delen van Molière's Tartuffe (2008-2010)
De burgerlijke Orgon laat zich in de ban brengen van Tartuffe, wiens diepe geloof hij bewonderd. Maar deze laatste is niets anders dan een huichelaar die niet geïnteresseerd is in het lot van zijn bewonderaar, maar alleen in diens geld. Ondanks de vijandigheid van zijn eigen familie, maakt Orgon Tartuffe tot zijn spiritueel leider, zijn vertrouweling en zijn mentor. Verblind raakt hij zo in de ban van Tartuffe dat hij hem zijn dochter en zijn erfenis aanbiedt. Zijn familie en zelfs zijn bedienden gaan er alles aan doen om de plannen van de bedrieger te proberen te verijdelen…
Ma vie posthume verscheen in 2 delen (2012-2013), weer geschreven door Hubert Een hilarische verhaal over een oude dame die vermoord wordt door een projectontwikkelaar, omdat ze haar huis niet wil verkopen. Maar zij ontdekt dat ze gewoon door leeft als ‘zombie’ en gaat samen met haar buurvrouw (eveneens vermoord en zombie) op zoek naar de moordenaar. Als zij op hun zoektocht aan de Côte d’Azur belanden, vallen zij in het geheel niet op tussen de locale pensionado’s…
In 2015 werd Zanzims eerste soloalbum, L'Île aux Femmes, uitgebracht.
Céleste Bompard een "Coq en l'air", een acrobatische vlieger. Zijn bekwaamheid leverde hem veel succes op bij vrouwen. Hij rijgt de veroveringen aan elkaar. Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog wordt hij ingelijfd in het leger en is hij verantwoordelijk voor het vervoeren van de brieven van soldaten aan het front die aan hun vriendinnen en hun vrouwen schrijven. Maar tijdens een missie wordt Celeste het slachtoffer van vijandelijk vuur en zijn dubbeldekker stort neer op een mysterieus eiland. Omdat hij gedwongen is te overleven op deze ogenschijnlijk verlaten plek, verdrijft hij zijn verveling door de brieven te lezen die de soldaten naar hun vrouwen sturen. Op een dag, terwijl hij de omgeving verkent, ontdekte hij een Hof van Eden dat volledig bewoond werd door vrouwen! Echte amazones, even mooi als angstaanjagend, die hem snel vangen om hem te gebruiken om hun huidige uitgeputte mannelijke ’fokker' te vervangen. Terwijl hij vroeger de dans met vrouwen leidde, is hij nu hun (sex)slaaf geworden! Zanzim legt met zijn eenvoudige doch elegante stijl de rondingen van de dromerige wezens die zijn Vrouweneiland bevolken perfect vast!
In 2020 kwam Peau d'homme (Mannenhuid) uit. Het album won de Grote Prijs van de Critici 2021 en werd genomineerd voor de Fauve d'Or op het Festival van Angoulême 2021. Peau d'homme bezorgde Zanzim zijn eerste echt publieke succes, waarna zijn eerdere albums grotendeels werden herontdekt.
In het Italië van de Renaissance was Bianca, een jonge vrouw uit een goede familie, oud genoeg om te huwen. Haar ouders vinden voor haar een verloofde die ze geschikt vinden: Giovanni, een rijke koopman, jong en charmant. De bruiloft lijkt goed te verlopen, ook al kan Bianca haar teleurstelling niet verbergen dat ze met een man moet trouwen die ze niet kent. Maar dat was zonder de kennis van een geheim dat de vrouwen in haar familie al generaties lang bewaarden: de "mannenhuid"! Door die te dragen, verandert Bianca in een jongeman; Lorenzo en beschikt ze over alle eigenschappen van een jongeman met een adembenemende schoonheid. Ze kan nu incognito de wereld van de mannen bezoeken en haar verloofde in zijn natuurlijke omgeving observeren. In de huid van een man is bevrijdt Bianca zich van de beperkingen die aan vrouwen worden opgelegd en ontdekt ze de liefde en seksualiteit. De moraal van de Renaissance weerspiegelt die van onze eeuw en roept verschillende vragen op: waarom zouden vrouwen een andere seksualiteit hebben dan mannen? Waarom zouden hun plezier en vrijheid onderworpen moeten zijn aan minachting en dwang? Hoe kan moraliteit uiteindelijk een instrument zijn van overheersing die tegelijkertijd streng en oneerlijk is? In deze subtiele fabel belichten Hubert en Zanzim op briljante wijze onze relatie tot gender en seksualiteit...
Zanzim nam ook deel aan een collectief werk: Les Gens normales, paroles lesbiennes gay bi trans, bedacht door Hubert (Hubèrt Boulard). Het boek werd in 2013 gepubliceerd bij Casterman, toen er in Frankrijk werd gestemd over een wet die het homohuwelijk legaliseerde.
Na de tragische dood van de talentvolle Hubert ging Zanzim alleen verder met Grand petit homme
De kleine Stanislas Rétif woont met zijn kat in een klein appartement op zolder. Hij is introvert en droomt ervan een groot man te worden. Zijn verlegenheid en zijn lengte van 1,57 meter helpen hem daar echter niet bij. Stanislas is een groot vrouwenliefhebber! Als werknemer in een schoenenwinkel is er voor hem niets leuker dan het verzorgen van de voeten van dames. Op een dag, moe van zijn tegenslagen, terwijl hij zijn een prachtig paar laarzen streelde, wenst hij om een "groot man" te worden. Wat hij niet weet, is dat deze laarzen, gemaakt van het leer van een heilige Indiase koe, een immense kracht hebben! De magie vindt plaats.., maar dan andersom! Voila, verkleind tot de grootte van een duim. Hoe kan hij overleven in deze nu vijandige omgeving? Het is het begin van een nieuw leven waarin spinnen roofdieren worden en roddels geen geheimen meer voor Stanislas kennen. Ze sluipen onzichtbaar de intimiteit van het huis binnen. Gevangengenomen door een demente oma, komt hij terecht in het huis van Fleur... een jonge vrouw. Geleidelijk aan leert Stanislas Fleur kennen en wordt hij hopeloos verliefd op haar... maar hij ziet haar ook lijden. Omdat Fleur lijdt aan een ziekte die aan haar knaagt. Wat kan Stanislas met zijn 11 cm lengte voor haar doen? Kan hij door zijn moed en zijn zelfopoffering een groot man worden?
Tot op heden is Peau d'homme het enige album dat in het Nederlands is vertaald als; Mannenhuid. Het is te betreuren dat zo weinig werk van deze auteur(s) in Nederland is verschenen.
Albums:
Les Yeux verts 1, La Politesse des monstres, (Scenario Hubert), Éd. Carabas, collection « Cockpit » 2002
Les Yeux verts 2, Capitale des enfers, (Scenario Hubert), Éd. Carabas, collection « Cockpit » 2004
La Sirène des pompiers (Scenario en inkleuring Hubert, Dargaud, coll. « Poisson pilote », 2006
Tartuffe (Scénario van Fred Duval, inkleuring Hubert) Geïnspireerd op Molière, Delcourt, coll. Ex-libris
Volume 1, 2008
Volume 2, 2009
Volume 3, 2010
Ma vie posthume 1, Ne m'enterrez pas trop vite, (Scenario en inkleuring Hubert) Glénat, coll. 1000 feuilles 2012
Ma vie posthume 2, Anisette et formol, (Scenario en inkleuring Hubert) Glénat, coll. 1000 feuilles 2013
L'Île aux femmes (Scenario en tekeningen), couleurs d'Hubert, Glénat, 2015
Peau d'homme (Tekeningen en inkleuring, scenario Hubert), Glénat, coll. 1000 feuilles, 2020
Grand petit homme (Scenario en tekeningen), Glénat 2024
Nederlandse uitgaven:
Mannenhuid, Uitgeverij Lauwert 2024
